Drunken Lullabies on the Scale of Justice

Είχα καιρό να βγω από το compound. Κάτι η πολυτέλεια του δορυφορικού internet από το δωμάτιο, κάτι το άδειο,αδιάφορο και αφιλόξενο πια μπαρ του AFEX με έκαναν να μετράω αντίστροφα το 13o και τελευταίο μου μήνα μου στο Νότιο Σουδάν.Ούτως ή αλλιώς, η ζωή στη μικρή πόλη του Ρούμπεκ δεν είχε εκπλήξεις, μια μονότονη επανάληψη της πραγματικότητας με μοναδικά σημεία αναφοράς το ξέσπασμα χολέρας, τις φυλετικές συγκρούσεις στα όρια της πόλης και την έλευση 4,000 στρατιωτών για να επιβάλουν ξανά τη τάξη στην απείθαρχη και άνομη Πολιτεία των Λιμνών. Και κάπου εκεί, πάνω στην απόλυτη σύγχυση του πραγματικού με το φανταστικό, άρχισα να πλάθω ένα σενάριο συνωμοσίας ή να συνθέτω μια διαφαινόμενη αλήθεια. Αφορμή ήταν ο νέος δρόμος από το αεροδρόμιο μέχρι τη μικρή αγορά του Ρούμπεκ με το βομβαρδισμένο τζαμί από την εποχή του πολέμου. Δρόμος από χώμα και πέτρες που δεν επιτρέπει την κυκλοφορία με πάνω από 40χλμ. Άλλο ένα συμβόλαιο στις κiνeζικές κατασκευαστικές που σαρώνουν την Αφρική, σκέφτηκα. Τι ειρωνεία, ένας δρόμος 40μ πλάτους και δεξιά του σπιτάκια από λάσπη και ημίγυμνα παιδάκια στις χειροκίνητες αντλίες νερού. Ένας δρόμος 40μ πλάτους για 20 αυτοκίνητα την ημέρα. Δε βαριέσαι είπα, μάλλον είμαι μικρός ακόμα για να καταλάβω τα παιχνίδια της νέας οικονομίας…

 Έτσι συνέχισα να οδηγώ στο νέο χωμάτινο δρόμο θαύμα του Ρουμπέκ επιστρέφοντας από το νοσοκομείο όπου είχαμε τα πρώτα επιβεβαιωμένα κρούσματα πολυανθεκτικής φυματίωσης. Την επόμενη μέρα συνάντησα τον Legasse, υπεύθυνο ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών που και με ενημέρωσε οτι ο περίφημος δρόμος θα φτάσει ως το Ρουμπέκ Νορθ, 60χλμ βόρεια της πόλης. Κάπου εκεί τα εναπόμεινα αριστερά μου αντανακλαστικά άρχισαν να ξυπνάνε από το βαθύ λήθαργο. Ο δρόμος θα έφτανε στη μέση του πουθενά, εκεί που μέχρι πρότινος αδυνατούσαμε να φτάσουμε λόγω των βάλτων και τα ελικόπτερα βούλιαζαν στις λάσπες σε κάθε προσπάθεια προσγείωσης. Αποκομμένη από τον “υπόλοιπο” κόσμο για 9 μήνες το χρόνο η περιοχή του βόρειου Μαπέρ δεν είχε τίποτα να δείξει παρά μόνο υψηλά ποσοστά ελονοσίας, φυματίωσης και τα 2 πρώτα κρούσματα της πολύ επικίνδυνης πολυομελίτιδας. Είναι αλήθεια οτι ο δρόμος είναι απαραίτητος αλλά προς τί τα 40μ πλάτος όταν επισήμως το Νότιο Σουδάν είναι στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης λόγω των χαμηλών τιμών του πετρελαίου και δεν υπάρχει σεντ στο προϋπολογισμό του Υπουργείου Υγείας; Τότε θυμήθηκα πόσο μικρός είμαι για να καταλάβω και έτσι έμεινα με το θυμό…

Όταν γύρισα στο compound βρήκα το μηχανικό της κατασκευαστικής εταιρίας έτοιμο να κατεδαφίσει μέρος των εγκαταστάσεων μας για να επεκτείνει το χωμάτινο δρόμο θαύμα. Το σοκ διαδέχτηκε οργή και θυμός.Χωρίς προηγούμενη προειδοποίηση ο καινούργιος εκσκαφέας Volvo δώρο γνωστού Παγκόσμιου Χρηματοδοτικού Μηχανισμού ήταν έτοιμος να καταπιεί τις εγκαταστάσεις διαμονής του προσωπικού. Η υπενθύμιση μου οτι η Malteser είναι η μεγαλύτερη ιατρική οργάνωση στη Πολιτεία των Λμνών με 25,000 εξωτερικούς ασθενείς πρωτοβάθμιας υγείας το χρόνο- μόνο στη πόλη του Ρούμπεκ- δεν έδειξε να συγκινεί τον μεγαλοεργολάβο καταστροφέα -άκα Βωβός του Ρούμπεκ. Κάπου εκεί στην σύγχυση και στην επαναστατική και κουφιοκέφαλη-πλην δίκαιη ρητορική μου ένιωσα το αριστερό κροσέ του εργολάβου να πλησιάζει και με αντανακλαστική κίνηση έστριψα το κεφάλι μου αφήνοντάς το να περάσει πάνω από το δεξί μου ώμο χτυπώντας άγαρμπα άλλα ανώδυνα το αυτί μου. Tote θυμήθηκα τη συμβουλή της μητέρας μου να min μπλέξω πουθενά στο τελευταίο και 13ο μήνα μου στο Σουδάν…και έφυγα αναψοκοκκινισμένος…

Με άμεσες ενέργειες ενημερώθηκαν οι τοπικές αρχές και έγινε σαφές ότι η ολική καστροφή των εγκαταστάσεων του διεθνούς προσωπικού θα σήμαινε αυτόματα την άμεση διακοπή όλων των προγραμμάτων μας στηn Πολιτεία των Λιμνών. Η κατάσταση περιπλέχθηκε ακόμα περισσότερο ύστερα από το γράμμα της καθολικής εκκλησίας από την οποία επινοικιάζουμε τη γη- leasing- με το οποίο σχεδόν ζητούσε την απομάκρυνσή μου κρίνοντάς με υπεύθυνο για την πολιτική απόφαση της οργάνωσης να αναφερθεί στο θέατρο παραλόγου με φόντο το χωμάτινο δρόμο θαύμα. Αφόρητη πίεση και προσωπικό στρες. Κάθε εμπλοκή με τις τοπικές αρχές στο Σουδάν έχει κόστος. Τελικά η ιστορία- και μόνο δυστυχώς – μας δικαίωσε μιας και πίσω από της αντίδραση της εκκλησίας κρυβόταν η παραχώρηση γης σε άλλο σημείο της πόλης. Βέβαια και πάλι αισθάνθηκα μικρός για να καταλάβω πώς το άδικο πνίγει το δίκαιο και παρηγορήθηκε με τη σκέψη οτι στη Μέκκα της διαπλοκής- άκα μπανανία Ελλάς- κανένας δεν τιμωρήθηκε για το Vato-Pedio (real estate και εκκλησία)..

Εντομεταξύ κατά την διάρκεια της σύντομης απουσίας μου από το Ρούμπεκ, έμαθα προς έκπληξή μου ότι η εταιρία πετρελαιοειδών TOTAL eiχε προσεγγίσει το γραφείο πεδίου της Malteser εξηγώντας οτι ενόψει των δοκιμαστικών εξορύξεως πετρελαίου θα ήθελαν να ξεκινήσουν αντισταθμιστικά προγράμματα προς “ώφελος” των τοπικών κοινωνιών. Το ζήτημα είναι περίπλοκο pou θα απaitoυse μερικές σελίδες ανάλυσης. Ίσως πάλι να πρέπει να παραδεκτό ότι το φτωχό μου το μυαλό αδυνατεί να συλλάβει τις εξελίξεις….

Ιστορίες συνωμοσίας ή πικρές αλήθειες;

Οι εθνικές προεδρικές εκλογές τον Απρίλιο του 2010 στο Σουδάν και το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση του νότου το 2011 μπορούν να κρύβουν πολλές εκπλήξεις…

Εδώ κλείνει ένας μεγάλος προσωπικός κύκλος στο africatrippin.wordpess σημείο συνάντησης ελευθεριακών συνειδήσεων για όλους όσους βλέπουν τα πράγματα με εποικοδομητικά κριτική ματιά για αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μας αλλά και έξω από αυτή, και αποδεικνύουν με τη στάση ζωής τους ότι η διαφορετικότητα δεν είναι μια ουτοπία αλλά συνειδητή επιλογή. Ευχαριστώ τους συνοδοιπόρους και αγαπημένους παντοτινούς μου φίλους Γιώργος και Μαρία που θα συνεχίσουν να γράφουν σε άτακτα διαστήματα από την Ουγκάντα και όλους εκείνους που μας διάβαζαν πάνω από ένα χρόνο τώρα…

Εμείς θα τα πούμε και πάλι από τον Οκτώβριο και μετά από άλλο μήκος και πλάτος της γης…ένα ταξίδι που ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια και συνεχίζει…

“Αυτοεξόριστος Πολιτικός Πρόσφυγας”

Παναγιώτης Ναβροζίδης

 

Μουσική: If I ever leave this place alive (Flogging Molly)

P.S I love you..

~ by Panagiotis on July 22, 2009.