Στο λεωφορείο με έναν οροθετικό

Δευτέρα πρωί…δεν είχα καν ξυπνήσει, η συννεφιά του Λονδίνου με καλούσε να μείνω στο κρεβάτι….δεν κρατιόμουν όμως, ανυπομονούσα, άνοιξα γρήγορα γρήγορα το Laptop να ακούσω τα νέα στο ραδιόφωνο. Είχαμε λέει καινούργια κυβέρνηση, οι μπολσεβίκοι της πράσινης επανάστασης, η Ελλάδα θα γίνει η Δανία του νότου και αφού αναρωτήθηκα αν όλες οι μελαχρινές θα αλλάξουν χρώμα και εγώ θα πάρω καμιά 10 πόντους μπόι στα πρώτα άντα της ζωής μου, την έκανα για το μπάνιο..Κάπου εκεί που ήχος σβήνει καθώς κλείνεις την πόρτα πίσω σου, το αυτί μου έπιασε την 5η είδηση στο δελτίο. Η Ελλάδα τελευταία στην Ευρωπαϊκή Ένωση στον τομέα της…η πόρτα είχε κλείσει και έτσι έχασα τη συνέχεια μιας είδησης που μάλλον φαίνονταν γνωστή…έφυγα λοιπόν για τη δουλεία, η μέρα πέρασε, οι ειδήσεις άλλαξαν, το προλεταριάτο του πράσινου σοσιαλισμού κάλπαζε και κάπου εκεί ξανά πέφτω στην είδηση. Οι επιδόσεις της Ελλάδας στον τομέα παροχής κοινωνικών υπηρεσιών σε φορείς του HIV είναι οι χαμηλότερες στην Ευρώπη. Τότε θυμήθηκα ένα κοριτσάκι ασθενή AIDs στη κλινική φυματίωσης στο νότιο Σουδάν αποφλοιωμένο χωρίς ίχνος σάρκας να ξερνάει πάνω του το φαγητό που του είχαν δώσει οι νοσοκόμοι. Χωρίς αντιρετροϊκά φάρμακα, ορφανό και εγκαταλελειμμένο πέθανε χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Αυτό είναι όμως μια αλήθεια που συναντάται μόνο σε ορισμένα μέρη στην υποσαχάρια Αφρική και σε τίποτα δεν έχει να κάνει με την πραγματικότητα στην Ευρώπη. Τυχεροί μέσα στην ατυχία τους οι οροθετικοί στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες ζουν μια “απόλυτα” φυσιολογική ζωή. Παραγωγικοί όπως κάθε άλλο μέλος της κοινωνίας μας, πολλοί γεμάτοι θετικοί ενέργεια έτοιμοι να προσφέρουν στο σύνολο. Κι όμως στην Ελλάδα του Πράσινου Ήλιου, της Μπλε κατάθλιψης και του πολύχρωμου περιφερόμενου θιάσου, ο μέσος πολίτης έχει στο μυαλό του μάλλον την εικόνα ενός άρρωστου κορμιού παρά παρά ενός ανθρώπου που πάσχει από ακόμα μια χρόνια πάθηση όπως τόσες άλλες. Τα χρόνια πέρασαν, η επιστήμη αντικατέστησε το άλλοτε κοκτέιλ 13 χαπιών με ευέλικτες και “φιλικές” προς τον ασθενή θεραπευτικές αγωγές και έτσι σήμερα οι συνάνθρωποί μας που φέρουν το ιό HIV μοιράζονται τα ίδια μπαρ, το “διπλανό κάθισμα” στο μετρό και μπορούν και χαίρονται τη ζωή. Αυτή η όμορφη και αυτονόητη πραγματικότητα (λεκτική υπέρβαση) υπάρχει μόνο όταν ΔΕΝ γνωρίζεις τον άγνωστο μέχρι χτες σε εσένα φορέα…

Τι θα συνέβαινε όμως αν ένας γνωστός σου, σου ανακοίνωνε οτι έχει τον ιό HIV. Μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 80 οι φορείς του ιού αντιμετωπίζονταν σας τους λεπρούς τον 14ο αιώνα. Στα νεκρά σώματα έβαζαν την ταμπέλα “Contaminated= μολυσμένο” και η παραμονή τους στα νοσοκομειακά ιδρύματα ήταν πρωτίστως ένας αργός ψυχολογικός θάνατός. Σε τι βαθμό όμως σήμερα το στίγμα και οι διακρίσεις για τους φορείς του ιού παραμένουν μια κοινωνική πραγματικότητα;

Μήπως αν μαθαίνατε οτι ο δάσκαλος του παιδιού σας είναι φορέας θα απομακρύνετε το παιδί σας από αυτό το σχολείο; Μήπως αν μαθαίνατε οτι ο περιπτεράς της γειτονιάς σας είναι θετικός, θα σταματούσατε να παίρνατε εφημερίδα από αυτόν; Μήπως αν μαθαίνατε οτι ο καλός σας συνάδερφος ασθένησε από τον ιό θα αρχίζατε να φέρνετε την προσωπική σας κούπα για τον καφέ; Στην Ελλάδα του σήμερα είναι σίγουρο οτι τα παραπάνω δεν αποτελούν σενάριο ταινίας…πότε είναι η τελευταία φορά που ακούσαμε για το HIV/AIDs; Τα κρούσματα αυξάνονται με ανησυχητικούς ρυθμούς, η πολιτεία κοιμάται και η κοινωνία (εμείς) κωφεύει. Στο βασίλειο της ατομικότητας και του εγώ, στη χώρα της Μπανάνας Hell-ash ο κοινωνικός στιγματισμός σκοτώνει ψυχικά τους φορείς. Ένας φορέας που προσέχει τη διατροφή του και γυμνάζεται είναι 99% βέβαιο οτι θα αφήσει τον μάταιο αυτό κόσμο για οποιαδήποτε άλλο λόγο ΕΚΤΟΣ από το AIDs. Κι όμως ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι αυτός που πραγματικά σκοτώνει…εσύ τι ξέρεις για το HIV/AIDs;

Αφορμή για τα παραπάνω είναι η έρευνα πεδίου που τρέχουμε το τελευταίο μήνα στην Καραϊβική εκ μέρους της UNESCO και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην περιοχή με τα πιο υψηλά ποσοστά HIV στον κόσμο μετά την υποσαχάρια Αφρική.

Αλήθειες που σοκάρουν για μια πραγματικότητα που μας αφορά όλους.

1η Δεκεμβρίου είναι η παγκόσμια μέρα για το HIV/AIDs και θυμάμαι ένα χρόνο πριν στο φτωχό Rumbek του Νότιου Σουδάν χιλιάδες ανθρώπους στους “δρόμους” να γιορτάζουν με μια ανοιχτή αγκαλιά.

Ελπίζω μια μέρα να γίνουν αυτά και στη χώρα μας.

Με τα τιμής

Π

P.S Οι ραδιοφωνικές εκπομπές του africanism στην πειραματική πλατφόρμα του Giafkanet αναβάλλονται για τον Ιανουάριο 2010 λόγω τεχνικών κωλυμάτων.

Africatrippin Live @ Giafka Net

Africatrippin Live @ Giafka Net….και έτσι ξεκινάει η καινούρια περιπέτεια, αυτή τη φορά από το Λονδίνο με τακτικές όμως ζωντανές ανταποκρίσεις από την υποσαχάρια Αφρική…. Λιγότερο “μάχημος” – λόγω νέας θέσης – αλλά εξίσου μαχητικός θα προσπαθήσω να περιγράψω εμπειρίες μέσα από μια σειρά συνομιλιών με κυβερνητικούς παράγοντες σε διάφορα αφρικανικά κράτη και συνεργασιών με διακυβερνητικούς-δυτικόστροφους-οργανισμούς με αμαρτωλό παρελθόν…

Για πρώτη φορά θα εκπέμψουμε από την ανοιχτή πειραματική ιντερνετική ραδιοφωνική πλατφόρμα του giafka-net.blogspot.com και την εκπομπή “africanism” στην οποία θα παίζουμε τις μουσικές μας και θα μιλάμε για διεθνή πολιτική με φόντο κατα κύριο λόγο τις αναπτυσσόμενες χώρες. Στόχος της εκπομπής είναι να βγάλουμε από το μίνι στούντιο στο Βoρειοανατολικό Λονδίνο, τόσο στα μικρόφωνα όσο και στα πικ απ, μουσικές από καλλιτέχνες του δρόμου, συνεντεύξεις με “γνωστούς- αγνώστους και λοιπούς”, παραγωγές φίλων και καλεσμένους ειδικούς σε θέματα διεθνούς ανάπτυξης, κλιματικών αλλαγών, ανθρωπιστικών επιχειρήσεων κ.α..

Το πρόγραμμα θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο…

Ώρα, μέρα και λοιπές πληροφορίες θα ανακοινωθούν σύντομα

http://giafka-net.blogspot.com

http://africatrippin.wordpress.com

Vence- REMOS

Drunken Lullabies on the Scale of Justice

Είχα καιρό να βγω από το compound. Κάτι η πολυτέλεια του δορυφορικού internet από το δωμάτιο, κάτι το άδειο,αδιάφορο και αφιλόξενο πια μπαρ του AFEX με έκαναν να μετράω αντίστροφα το 13o και τελευταίο μου μήνα μου στο Νότιο Σουδάν.Ούτως ή αλλιώς, η ζωή στη μικρή πόλη του Ρούμπεκ δεν είχε εκπλήξεις, μια μονότονη επανάληψη της πραγματικότητας με μοναδικά σημεία αναφοράς το ξέσπασμα χολέρας, τις φυλετικές συγκρούσεις στα όρια της πόλης και την έλευση 4,000 στρατιωτών για να επιβάλουν ξανά τη τάξη στην απείθαρχη και άνομη Πολιτεία των Λιμνών. Και κάπου εκεί, πάνω στην απόλυτη σύγχυση του πραγματικού με το φανταστικό, άρχισα να πλάθω ένα σενάριο συνωμοσίας ή να συνθέτω μια διαφαινόμενη αλήθεια. Αφορμή ήταν ο νέος δρόμος από το αεροδρόμιο μέχρι τη μικρή αγορά του Ρούμπεκ με το βομβαρδισμένο τζαμί από την εποχή του πολέμου. Δρόμος από χώμα και πέτρες που δεν επιτρέπει την κυκλοφορία με πάνω από 40χλμ. Άλλο ένα συμβόλαιο στις κiνeζικές κατασκευαστικές που σαρώνουν την Αφρική, σκέφτηκα. Τι ειρωνεία, ένας δρόμος 40μ πλάτους και δεξιά του σπιτάκια από λάσπη και ημίγυμνα παιδάκια στις χειροκίνητες αντλίες νερού. Ένας δρόμος 40μ πλάτους για 20 αυτοκίνητα την ημέρα. Δε βαριέσαι είπα, μάλλον είμαι μικρός ακόμα για να καταλάβω τα παιχνίδια της νέας οικονομίας…

 Έτσι συνέχισα να οδηγώ στο νέο χωμάτινο δρόμο θαύμα του Ρουμπέκ επιστρέφοντας από το νοσοκομείο όπου είχαμε τα πρώτα επιβεβαιωμένα κρούσματα πολυανθεκτικής φυματίωσης. Την επόμενη μέρα συνάντησα τον Legasse, υπεύθυνο ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών που και με ενημέρωσε οτι ο περίφημος δρόμος θα φτάσει ως το Ρουμπέκ Νορθ, 60χλμ βόρεια της πόλης. Κάπου εκεί τα εναπόμεινα αριστερά μου αντανακλαστικά άρχισαν να ξυπνάνε από το βαθύ λήθαργο. Ο δρόμος θα έφτανε στη μέση του πουθενά, εκεί που μέχρι πρότινος αδυνατούσαμε να φτάσουμε λόγω των βάλτων και τα ελικόπτερα βούλιαζαν στις λάσπες σε κάθε προσπάθεια προσγείωσης. Αποκομμένη από τον “υπόλοιπο” κόσμο για 9 μήνες το χρόνο η περιοχή του βόρειου Μαπέρ δεν είχε τίποτα να δείξει παρά μόνο υψηλά ποσοστά ελονοσίας, φυματίωσης και τα 2 πρώτα κρούσματα της πολύ επικίνδυνης πολυομελίτιδας. Είναι αλήθεια οτι ο δρόμος είναι απαραίτητος αλλά προς τί τα 40μ πλάτος όταν επισήμως το Νότιο Σουδάν είναι στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης λόγω των χαμηλών τιμών του πετρελαίου και δεν υπάρχει σεντ στο προϋπολογισμό του Υπουργείου Υγείας; Τότε θυμήθηκα πόσο μικρός είμαι για να καταλάβω και έτσι έμεινα με το θυμό…

Όταν γύρισα στο compound βρήκα το μηχανικό της κατασκευαστικής εταιρίας έτοιμο να κατεδαφίσει μέρος των εγκαταστάσεων μας για να επεκτείνει το χωμάτινο δρόμο θαύμα. Το σοκ διαδέχτηκε οργή και θυμός.Χωρίς προηγούμενη προειδοποίηση ο καινούργιος εκσκαφέας Volvo δώρο γνωστού Παγκόσμιου Χρηματοδοτικού Μηχανισμού ήταν έτοιμος να καταπιεί τις εγκαταστάσεις διαμονής του προσωπικού. Η υπενθύμιση μου οτι η Malteser είναι η μεγαλύτερη ιατρική οργάνωση στη Πολιτεία των Λμνών με 25,000 εξωτερικούς ασθενείς πρωτοβάθμιας υγείας το χρόνο- μόνο στη πόλη του Ρούμπεκ- δεν έδειξε να συγκινεί τον μεγαλοεργολάβο καταστροφέα -άκα Βωβός του Ρούμπεκ. Κάπου εκεί στην σύγχυση και στην επαναστατική και κουφιοκέφαλη-πλην δίκαιη ρητορική μου ένιωσα το αριστερό κροσέ του εργολάβου να πλησιάζει και με αντανακλαστική κίνηση έστριψα το κεφάλι μου αφήνοντάς το να περάσει πάνω από το δεξί μου ώμο χτυπώντας άγαρμπα άλλα ανώδυνα το αυτί μου. Tote θυμήθηκα τη συμβουλή της μητέρας μου να min μπλέξω πουθενά στο τελευταίο και 13ο μήνα μου στο Σουδάν…και έφυγα αναψοκοκκινισμένος…

Με άμεσες ενέργειες ενημερώθηκαν οι τοπικές αρχές και έγινε σαφές ότι η ολική καστροφή των εγκαταστάσεων του διεθνούς προσωπικού θα σήμαινε αυτόματα την άμεση διακοπή όλων των προγραμμάτων μας στηn Πολιτεία των Λιμνών. Η κατάσταση περιπλέχθηκε ακόμα περισσότερο ύστερα από το γράμμα της καθολικής εκκλησίας από την οποία επινοικιάζουμε τη γη- leasing- με το οποίο σχεδόν ζητούσε την απομάκρυνσή μου κρίνοντάς με υπεύθυνο για την πολιτική απόφαση της οργάνωσης να αναφερθεί στο θέατρο παραλόγου με φόντο το χωμάτινο δρόμο θαύμα. Αφόρητη πίεση και προσωπικό στρες. Κάθε εμπλοκή με τις τοπικές αρχές στο Σουδάν έχει κόστος. Τελικά η ιστορία- και μόνο δυστυχώς – μας δικαίωσε μιας και πίσω από της αντίδραση της εκκλησίας κρυβόταν η παραχώρηση γης σε άλλο σημείο της πόλης. Βέβαια και πάλι αισθάνθηκα μικρός για να καταλάβω πώς το άδικο πνίγει το δίκαιο και παρηγορήθηκε με τη σκέψη οτι στη Μέκκα της διαπλοκής- άκα μπανανία Ελλάς- κανένας δεν τιμωρήθηκε για το Vato-Pedio (real estate και εκκλησία)..

Εντομεταξύ κατά την διάρκεια της σύντομης απουσίας μου από το Ρούμπεκ, έμαθα προς έκπληξή μου ότι η εταιρία πετρελαιοειδών TOTAL eiχε προσεγγίσει το γραφείο πεδίου της Malteser εξηγώντας οτι ενόψει των δοκιμαστικών εξορύξεως πετρελαίου θα ήθελαν να ξεκινήσουν αντισταθμιστικά προγράμματα προς “ώφελος” των τοπικών κοινωνιών. Το ζήτημα είναι περίπλοκο pou θα απaitoυse μερικές σελίδες ανάλυσης. Ίσως πάλι να πρέπει να παραδεκτό ότι το φτωχό μου το μυαλό αδυνατεί να συλλάβει τις εξελίξεις….

Ιστορίες συνωμοσίας ή πικρές αλήθειες;

Οι εθνικές προεδρικές εκλογές τον Απρίλιο του 2010 στο Σουδάν και το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση του νότου το 2011 μπορούν να κρύβουν πολλές εκπλήξεις…

Εδώ κλείνει ένας μεγάλος προσωπικός κύκλος στο africatrippin.wordpess σημείο συνάντησης ελευθεριακών συνειδήσεων για όλους όσους βλέπουν τα πράγματα με εποικοδομητικά κριτική ματιά για αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μας αλλά και έξω από αυτή, και αποδεικνύουν με τη στάση ζωής τους ότι η διαφορετικότητα δεν είναι μια ουτοπία αλλά συνειδητή επιλογή. Ευχαριστώ τους συνοδοιπόρους και αγαπημένους παντοτινούς μου φίλους Γιώργος και Μαρία που θα συνεχίσουν να γράφουν σε άτακτα διαστήματα από την Ουγκάντα και όλους εκείνους που μας διάβαζαν πάνω από ένα χρόνο τώρα…

Εμείς θα τα πούμε και πάλι από τον Οκτώβριο και μετά από άλλο μήκος και πλάτος της γης…ένα ταξίδι που ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια και συνεχίζει…

“Αυτοεξόριστος Πολιτικός Πρόσφυγας”

Παναγιώτης Ναβροζίδης

 

Μουσική: If I ever leave this place alive (Flogging Molly)

P.S I love you..