NO WEAPONS

 

   Ιστορία Πρώτη

  Mobile 63 for Romeo Kilo Base (Outreach Driver…..)

  Mobile 63 for Romeo Kilo Base (Outreach Driver……)

 Romeo Kilo Base how do you read me….(Outreach Driver)

  vzzzz…aa I am reading you loud and clear, over (Radio Operator)

  Romeo Kilo Base we got stuck in the mad deep in the bush, over (Outreach Driver…..)

  Romeo Kilo Base for Mobile 63 report location,over ( Radio Operator….)

Romeo Kilo base we are in Wulu, send a rescue team, role back, out (Outreach Team….)

 

Και έτσι ξεκίνησε η μέρα μου, μια ακόμα Τρίτη. Μέσα σε λίγα λεπτά η διασωστική ομάδα με τον απαραίτητο εξοπλισμό (συρματόσχοινα, μπάρα μεταφοράς, γρύλος της Tanganika, φτυάρι, τσεκούρι, τσάπα, μασέτες κ.α) οργανώθηκε και ξεκίνησε για τους βαλτότοπους του Ακότ και εγώ κατευθύνθηκα στο γραφείο.

Στις 11 έφυγα για τα γραφεία του UNMIS για το εβδομαδιαίο meeting για θέματα ασφάλειας με τους επικεφαλeiς του WFP, UNICEF, UNDSS κ.α. Με το τέλος του meeting κατευθύνθηκα προς τον χωμάτινο αεροδιάδρομο όπου είχα υποσχεθei να συναντήσω την φίλη μου Annie και να την πάρω μαζί μου στο Υπουργείο Υγείας για να την συστήσω στο υπεύθυνο για τα θέματα του HIV/AIDs. Στρίβοντας στον δρόμο με τα Mango λίγο πριν το νοσοκομείο παρατήρησα ένα πλήθος ανθρώπων συγκεντρωμένων στη μέση του δρόμου χωρίς να καταλαβαίνω τι γίνεται. Πλησιάζοντας και καταλαβαίνοντας οτι είχε γίνει ατύχημα άρχισα να ανησυχώ. Το Ρούμπεκ είναι μικρό και έτσι γνωρίζω όλα τα οχήματα άλλων ΜΚΟ. Οι υποψίες έγιναν βεβαιότητα. Ο φίλος μου ο Agree είχε εμπλακεί σε ατύχημα. Σταματώντας να δώ τι έχει γίνει,συνάντησα τον γιατρό του νοσοκομείου που με ρώτησε αν  το όχημα ανήκει στην Malteser παρά το γεγονός οτι ήταν εμφανές από τα logo οτι επρόκειτο για άλλη ΜΚΟ. Ο Agree που εντομεταξύ είχε φυγαδευτεί στο αστυνομικό τμήμα φόραγε εκείνη την ημέρα την μπλούζα που του είχα δωρίσει. Το γεγονός αυτό αυτομάτως περιέπλεκε το ατύχημα και με έκανε να ανησυχώ για τις εξελίξεις. Ως αντιπρόσωπος όλων των Διεθνών ΜΚΟ στη Πολιτεία των Λιμνών και ως φίλος κατευθύνθηκα στο αστυνομικό τμήμα αναζητώντας την τύχη του Agree. Όταν έφτασα έιδα ένα φοβισμένο και χλωμό Agree στο δρόμο προς τα κρατητήρια για αυτό που ονομάζεται (Safety Custody) δηλαδή κράτηση με σκοπό να προστατέψουν τον κατηγορούμενο από αντεκδίκηση. Παρά τις κλίσεις μου προς το WFP Romeo Foxtrot Base για άμεση βοήθεια κανένας δεν απάντησε…

Εντομεταξύ οι συγγενείς του τραυματισμένου μοτοσικλετιστή άρχισαν να μαζεύονται απαιτώντας “δικαιοσύνη”. Στην Πολιτεία των Λιμνών αλλά θα έλεγα σε όλο το Νότιο Σουδάν κάθε σπίτι και ένα AK-47. Οι διαπραγματευτικές ικανότητες σταματούν εκεί που αρχίζει ο φόβος. Πιθανή φυγάδευση του Agree θα σήμαινε βραδινή ένοπλη επιδρομή στις εγκαταστάσεις μας. This is the customary law, ΤΕΛΟΣ.

Με όλα τα πιθανά επιχειρήματα να εξαντλούνται, επικοινώνησα με τον καθολικό παπά της ενορίας. Μέσα σε λίγη ώρα ο Father Henry, φυσιογνωμία ήρεμη, πρόσωπο αλλοιωμένο από τις κακουχίες του εμφυλίου εμφανίστηκε με το μαγικό ραβδί του. Μετά από 3 ώρες διαπραγματεύσεων, με την κουβέντα να πηγαίνει πίσω στο καιρό που ο βορράς βομβάρδιζε το Rumbek, τα πρόσωπα μαλάκωσαν, ο Agree πλήρωσε, το εθιμικό δίκαιο ξεχάστηκε και άλλη μια μέρα πέρασε στη Πολιτεία των Λιμνών.   

Ιστορία  Δεύτερη

Η αλήθεια είναι οτι είχα καιρό να επισκεφτώ τις απομακρυσμένες κλινικές μας. Όχι δεν είχα αμελήσει απλά δεν μπορούσα. Ήταν Πέμπτη πρωί, ωραία μέρα για ταξίδι. Το δελτίο ασφαλείας δεν έδειχνε τίποτα ανησυχητικό αν και ο δρόμος προς το Akot πάντα φέρνει στο μυαλό δυσάρεστες ιστορίες.

Για λόγους επιχειρησιακούς επιλέξαμε ένα από τα Landcruiser Pick Up. Για τους λίγους που είχαν την ευκαιρία να οδηγήσουν αυτό το αυτοκίνητο υπάρχει μόνο μια λέξη “τραγί”. Δύστροπο, 4,200 κκ αγροτικό τζιπ φτιαγμένο για την Αφρική.  Και έτσι ξεκινήσαμε το ταξίδι, radio check με τη βάση και όλα τα πρωτόκολλα ασφαλείας σε ενέργεια.

Κάπου στην ώρα, ναι ναι εκεί που σε πιάνει το πρώτο σφίξιμο για κατούρημα, είδαμε έξι αγόρια, θα έλεγα 20-25, ξυρισμένο κεφάλι με ντεκαπάζ (ούρα αγελάδας) φούντα στο πίσω μέρος του κρανίου, σκουλαρίκια κρίκους, πρόσωπα καλυμμένα με χώμα ντυμένα στο παραδοσιακά μπλε με τα όπλα AK-47 στα χέρια. These are the cattlekepers, welcome to Lakes States. Αγγελαδάριδες, γεννημένοι πολεμιστές εκεί που δικαιοσύνη και η κάθαρση έρχεται μέσα από το θάνατο του αντιπάλου.

Προχωρώντας σε ευθεία  γραμμή κατα μήκος του δρόμου ήταν αδύνατο να περάσουμε από τα πλάγια, επικίνδυνο. Η συνέχεια γνωστή. Σταματήσαμε, μας σταμάτησαν και ανέβηκαν. Χωρίς πολλά πολλά. Παρά τα αυτοκόλλητα NO WEAPON και όλα τα σχετικά γκατζετ παθητικής ασφάλειας πεδίου δεν είχε νόημα. Τα όπλα είναι όπλα και όποιος δεν τα φοβάται ας διαβάσει τη συνέχεια. Με τον οδηγό από την Central Equatoria στα σύνορα την Ουγκάντα δεν επιθυμούσα να πιέσω τα πράγματα. Στο Φαρ Ουέστ του  Νότιοu Σουδάν μια σφαίρα στο κεφάλι δεν κοστίζει. Με το που ξεκινήσαμε, κάλεσα τη βάση Romeo Kilo Base (Malteser)με την οποία και μείναμε σε κανάλι αναμονής. Μετά από συνεννόηση με τον οδηγό ενημερώσαμε τη βάση οτι στο επόμενο αστυνομικό φυλάκιο θα σταματούσαμε για διαπραγματεύσεις.

Πράγματι,τρια χλμ. Ύστερα σταματήσαμε στο μπλόκο της κοινότητας Atiaba. Οι δυο αστυνομικοί δεν φάνηκαν aπρόθυμοι να βοηθήσουν. Η αριθμητή υπεροχή των 6 αγοριών δεν έδινε δικαίωμα για πολλές κουβέντες. Ούτως η αλλιώς ο στόχος δεν ήμασταν εμείς…..μάχες μεταξύ των φυλών του Rumbek East και αυτών του Yirol East είχαν ξεσπάσει το προηγούμενο βράδυ….κάθε μετακίνηση με τους ένοπλους Dinka Agar στην καρότσα αυτομάτως μας στοχοποιούσε…Μέσα σε λίγο χρόνο οι  “πρεσβύτεροι” του χωριού είχαν μαζευτεί. Ο λόγος τους διαταγή και μετά από 20λεπτα συζητήσεων σε έντονο τόνο το όχημα αποδεσμεύτηκε…όλα τελείωσαν και με ανακούφιση συνεχίσαμε το ταξίδι…Την ίδια μέρα ένα όχημα της World Vision που απέφυγε να σταματήσει σε ανάλογο περιστατικό γαζώθηκε από σφαίρες….αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο συνοδηγός και να τραυματιστεί οδηγός.   

Τα πράγματα δεν παν καλά στη χώρα…η δυναμική των γεγονότων είναι απρόβλεπτη….σε δυο μήνες φεύγω για την επόμενη αποστολή αλλά είμαι σίγουρος οτι θα γυρίσω και τότε τα πράγματα δε θα ναι καλά..μακάρι να μαι λάθος..δεν νομίζω όμως

Anyway κάθε ιστορία έχει και ένα happy- but not so happy- end…θυμάστε την Annie(Ιστορία Πρώτη)…είναι αλήθεια λοιπόν οτι οι πιο όμορφες ιστορίες αγάπης γεννιούνται στο πεδίο…αλλά όπως έλεγαν και οι Στέρεο Νόβα “Τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα, άνθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα ποιήματα” και έτσι η  Annie επέστρεψε στην Ευρώπη και στην άλλη της ζωή…

 Stand Up and Fight for  “the other people’s” Rights.

Ο Jimmy Hendrix, το χωριό με τους λεπρούς και η “εξέγερση” του Δεκεμβρίου

Έχω τρεις πολύ καλές ιστορίες: Ιστορία πρώτη,αφορά τη μέρα που άκουσα για πρώτη φορά τον Αφρικανό Jimmy Hendrix από το Northern Baragazal νότια του Darfur και δυτικά του Chad. Το όνομα του John Kudusay με τον πρώτο μεγαλειώδες LP “ΟΚ Mith Sudan”. Η δεύτερη ιστορία αφορά τη μέρα που ανακαλύψαμε το ξεχασμένο χωριό με τους λεπρούς από την εποχή του πολέμου ενώ η τρίτη περιγράφει την μέρα που 6 ένοπλοι (armed youth) κατέλαβαν το Land Cruiser Pick Up ταξιδεύοντας ανατολικά του Ρούμπεκ.Για ακόμα μια φορά όμως θα σας απογοητεύσω.

Θα σας μιλήσω για τις ευρωεκλογές (με τον δικό μου τρόπο) με αφορμή μια συλλογή από άρθρα, αναφορικά με τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου στην Αθήνα (Hellenic Obsevatory, London School of Economics, Απρίλιος 2009), που μου έστειλε η καλή μου φίλη Ελιάννα. θα συνοψίσω την σκέψη μου σε δέκα σημεία. Προσπαθήστε να τα δείτε συνδυαστικά. Η σκέψη και η λογική είναι και πάλι αιρετική και σε πολλά σημεία αφαιρετική (με λόγο).

1) Η γενιά των 700 ευρώ αποτελεί μια “λεκτική κατασκευή” μιας και είναι αυτή που κατα κανόνα συντηρεί και έμμεσα επιβιώνει από την παραοικονομία του συστήματος.

2) Η γενιά των 700 ευρώ τροφοδοτεί το πελατειακό σύστημα.

3) Εξαιτίας αυτού (ανάμεσα σε άλλους λόγους), η κοινωνία των πολιτών είναι τόσο αδύναμη που σε όλες τις μορφές της, βρίσκεται υπό θεσμική ή εξωθεσμική πολιτική καθοδήγηση.

4) Λόγω του παραπάνω κομμάτι των Media(π.χ. Σκαι), υποκαθιστούν την αυτόνομη, μη πολιτικοποιημένη κοινωνική δυναμική, φαινόμενο άκρως επικίνδυνο.

5)Η κινηματική δυναμική του Δεκεμβρίου αφενός εξαντλήθηκε μέσα σε λίγες ημέρες/ εβδομάδες και αφετέρου ότι απέμεινε χαλιναγωγήθηκε μέσα στους μήνες από κάποιας μορφής πολιτικής ορμής και άρα απέτυχε.

6) Το ζήτημα είναι καθαρά αξιακό. Όσο οι κινηματικές δράσεις βάζουν ως πρώτη αξία την πολιτική τοποθέτηση θα αποτυχνάνουν. Εξαιρέσεις όπως τα θέματα περιβάλλοντος που ως ‘κοινωνική αξία’ ενώνει μεγάλες μάζες επιβεβαιώνει τα παραπάνω. Το ερώτημα είναι αν η αξιακή αυτή ανατροπή είναι αποδεκτό να προέρθει από τα media (!!μην ξεγελιέστε).

7) Άλλες “πολιτικές αξίες “ όπως το “Πανεπιστημιακό Ασύλο”, πρέπει να καταργηθούν άμεσα, απροσχημάτιστα και απαρρέκκλιτα. Όποιος φοβάται να το ομολογήσει για μη θεωρηθεί, συντηρητικός, δεξιός, βολεμένος αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου πελατειακού συστήματος. Με άλλα λόγια αβανταδόροι πανεπιστημιακοί, συνδικαλιστές φοιτητές, η γενιά των “700 ευρώ”και οι εξω συστημικοί τυχοδιώκτες αποτελούν απλά το “ριζοσπαστικό κομμάτι” του συστήματος των ημέτερων.

8 ) Οποιαδήποτε σύγκριση των Δεκεμβριανών 2008 με κοινωνικές ανατροπές είναι άκυρη γιατί σε καμία περίπτωση η σύγκρουση με τους θεσμούς δεν ήτανε αξιακή.

9) Δανείζομαι την έκφραση “society of veto groups”. Είναι ότι πιο μαγικό έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Πολιτικοί μηχανικοί και κατασκευαστές που κάνουν παρτυ από τη Κυψέλη μέχρι τα “αναπτυσόμενα” Μεσόγεια, λεωφορειολοριδες για τα ταξί ενόψει εκλογών, εξω συστημικοί που καταστρέφουν τις βάσεις δεδομένων των Παν/μιων, αστυνομία που κάνει πάρτι οργίων με τους μετανάστες στα κρατητήρια, άρρωστες κοινωνίες που με κάνουν να σκέφτομαι οτι μετά την Αφρική θα κατευθυνθεί στο λιμάνι της Πάτρας με του Αφγανούς. Όλοι κουναν τον άσσο με το βέτο, όλοι βολεύονται και όλοι είναι “χαρούμενοι”, όλοι.

10) Αν ακόμα πιστεύεται στην επανάσταση, μη φοβηθείτε να την ορίσετε και να την επαναπροσδιορίσετε όπως εσείς νομίζετε. Αλλά μη ξεχνάτε οτι στους καιρούς μας αυτή πρέπει να είναι αξιακή και όχι πολιτική. 

Μια ανάσα πριν την επόμενη αρχή..

Πιστεύετε στην Θεία Δίκη*? Πιστεύετε στην έννοια της αυτοτιμωρίας, του αυτοεξόριστου ασκητή που αναζητά την κάθαρση για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε ποτέ? Πιστεύετε οτι μερικοί άνθρωποι γεννιούνται διαφορετικοί με σκοπό να ασκούν αντίρροπες δυνάμεις?

Κυριακή του Πάσχα των Καθολικών στην Αφρική και ένας αγνωστικιστής της θρησκευτικής λατρείας απολαμβάνει ένα ακόμα γεύμα από άσπρα φασόλια, χόρτα και νερόβραστο μοσχαρίσιο κρέας..σκεπτόμενος…Μέσα σε μια ατμόσφαιρα εμφυλιοπολεμικής έντασης με 11 νεκρούς και 6 τραυματίες το τελευταίο 48ωρο αναρωτιέμαι τι πραγματικά γιορτάζουμε. Καθόλου περίεργο θα μου πεις στη μέση του πουθενά, όμως σε μια Αφρική (Ρουμπεκ) που την ίδια στιγμή υποκλίνεται στον Ιταλό επίσκοπο Σέζαρ Ματζολάρι, πώς γίνεται να αποφύγω μια δίνη συγκρουόμενων σκέψεων? Παρά τη σχέση μου με την Αφρική 5 χρόνια τώρα, ποτέ δεν κατάφερα να ζυγίσω αν ο εκχριστιανισμός ή αν προτιμάτε ο προσηλυτισμός στον καθολικισμό και όχι μόνο- υπήρξε κατα κανόνα αρνητική επιρροή για τις κοινωνικές δομές και σχηματισμούς. Δε θα πω παραπάνω γιατί ομολογώ οτι δεν έχω ξεκάθαρη άποψη. Επιθυμώ να μη φτάσω σε μηδενιστικά άκρα στο όνομα μια ψευδο αριστερής μονομέρειας για το ρόλο των εκκλησιών στον ίδιο βαθμό που δε θέλω να δημιουργήσω αστικούς μύθους για το πως το Champions League, ο Ademajor και ο Drogba έχουν εκτινάξει την κατανάλωση μπίρας από το Nairobi στη Freetown και από το Δέλτα του Νίγηρα ως τους βαλτότοπους της Μποτσουάνας. Τροφή για σκέψεις χωρίς μιντιακές(again) προκαταλήψεις. Μην αντισταθείτε στον πειρασμό…

Θα ήθελα να σας μιλήσω για τις θέσεις μου έναντι της μισθωτής εργασίας που κατά ανάγκη δεν είναι καταδικαστικές, για τους Έλληνες του 19ου αιώνα ίχνη των οποίων βρίσκεις ακόμα και σήμερα σε μικρές επαρχιακές πόλεις του Σουδάν, του Κονγκό και της Αιθιοπίας, για τη συνάντησή μου με ευρωβουλευτή του ΚΚΕ σε αεροπλάνο της Ολυμπιακής, για το ρόλο του “Κ”ΚΚ- “Καπιταλιστικό” Κόμμα Κίνας- στην Αφρική και τα σύγχρονα ναυπηγοεπισκευαστικά σκλαβοπάζαρα στην Ανατολική Κινεζική Θάλασσα, για την αρχή του “Peter”, για την έννοια και την αξία του εφήμερου σε καταστάσεις χρονομετρικής αντιστροφής…

Πάνω από όλα θα ήθελα να σας μιλήσω για την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της έννοιας της “δωρεάν υγείας”σε post emergency/developing καταστάσεις. Η ανάλυσή μου θα σας σοκάρει ίσως και να σας προσβάλει, αλλά μην αμφιβάλετε για το αξιολογικό μου σύστημα, σας έχω πει και στο παρελθόν ότι συστημικές αλλαγές προέρχονται από ορθόδοξα αιρετικούς…

Παλεύω 2 μήνες να γράψω κάτι….και πάλι μπούρδες…πολύ κούραση…

Επειδή με τους νέους ρυθμούς δε με βλέπω να γράφω κάτι αξιόλογο πριν τις Ευρωεκλογές….στην μαυρίλα απαντάς με μαύρο και ότι κατάλαβε ο καθένας.

By the way, το κειμενάκι κατεβαίνει πολύ εύκολα αν ταυτόχρονα βάλετε το youtube να παίζει κατι σε Baaba Maal, από πίσω έναν ήχο γεννήτριας 15Kw, ήλιο να καίει, κατάσταση σορτσάκι και διχαλωτή σαγιονάρα,γραφείο τίγκα σκόνη, ελικόπτερα του UNMIS και αεροπλάνα του WFP να πετάνε κάθε 10 λεπτά πάνω από σου…αυτά για να πάρετε λίγο χρώμα Αφρικής..και να γίνω και λίγο γραφικός (George knows)..

Τα λέμεν..

* Θεία Δίκη είναι επίσης το νέο βιβλίο του συμμαθητή μου από το δημοτικό, Πέτρου Κουμπλή (να το αγοράσετε).